سیمین بری

ﺳﻴﻤﻴﻦ ﺑﺮی ﮔﻞ ﭘﻴﻜﺮی آری

از ﻣﺎه و ﮔﻞ زﻳﺒﺎﺗﺮی آری

ﻫﻤﭽﻮن ﭘﺮی اﻓﺴﻮن ﮔﺮی آری

دﻳﻮاﻧﻪ ی روﻳﺖ ﻣﻨﻢ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﻰ دﮔﺮ از ﻣﻦ

ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ی ﻛﻮﻳﺖ ﻣﻨﻢ ﻧﺪاری ﺧﺒﺮ از ﻣﻦ

ﻫﺮ ﺷﺐ ﻛﻪ ﻣﻪ در آﺳﻤﺎن

ﮔﺮدد ﻋﻴﺎن داﻣﻦ ﻛﺸﺎن

ﮔﻮﻳﻢ ﺑﻪ او راز ﻧﻬﺎن

ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻫﺎ ﻛﺮدی

ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺟﻔﺎ ﻛﺮدی

ﻫﻢ ﺟﺎن و ﻫﻢ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ای اﻣﺎ

در دﻟﺒﺮی اﻓﺴﺎﻧﻪ ای اﻣﺎ

اﻣﺎ ز ﻣﻦ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ای اﻣﺎ

آزرده ام ﺧﻮاﻫﻰ ﭼﺮا ؟ ﺗﻮ ای ﻧﻮﮔﻞ زﻳﺒﺎ

اﻓﺴﺮده ام ﺧﻮاﻫﻰ ﭼﺮا ؟ ﺗﻮ ای آﻓﺖ دل ﻫﺎ

ﻋﺎﺷﻖ ﻛﺸﻰ ، ﺷﻮﺧﻰ ، ﻓﺴﻮن ﻛﺎری

ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻟﺒﻰ ، اﻣﺎ دل آزاری

ﺑﺎ ﻣﺎ ﺳﺮ ﺟﻮر و ﺟﻔﺎ داری

ﻣﻰ ﺳﻮزم از ﻫﺠﺮان ﺗﻮ ، ﻧﺘﺮﺳﻰ ز آه ﻣﻦ

دﺳﺖ ﻣﻦ و داﻣﺎن ﺗﻮ ، ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻨﺎه ﻣﻦ

دارم ز ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎن

ﺷﻮﻗﻰ ﺑﻪ دل ﺷﻮری ﺑﻪ ﺟﺎن

ﻣﻰ ﺳﻮزم از ﺳﻮز ﻧﻬﺎن

ز ﺟﺎﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻰ

ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﺎﻫﻰ

ﻳﺎرب ﺑﺮس اﻣﺸﺐ ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺎدم

ﺑﺴﺘﺎن از آن ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎن دادم

ﺑﻴﺪاد او ﺑﺮﻛﻨﺪه ﺑﻨﻴﺎدم

ﮔﻮ ﻣﺎه ﻣﻦ ، از آﺳﻤﺎن

دﻣﻰ ﭼﻬﺮه ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ

ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ اﻣﻴﺪ ﻣﻦ

ز رخ ﭘﺮده ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ