هزار امید

مرا هزار امید است و هر هزار تویی

شروع شادی و پایان انتظار تویی

بهار ها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت

چه بود غیر خزان ها اگر بهار تویی

در آن زمان که جهان خالی از وصال شود

کسی به پشت در آید که از قرار تویی

بوده ام ز ازل ها پی کوی ات مستم به ابد از می مویت

از خود همه را با تو به گفتم حالا تو بگو راز مگویت

جهانیان همه گر تشنگان خون منند

چه باک زان همه دشمن چو دوستدار تویی

دلم صراحی لبریز آرزومندیست

ستاره ای که بخندد به شام تار تویی