بغل ستاره ها

تو مث نور شدی و تاریکیامو پس زدی

وقت دلتنگی رسیدی تو دست رد به شب زدی

بغل ستاره ها میدرخشی مث ماه

تو قشنگیات زیاده دور بمون از آدما

از من نفس و بگیر اگه فاصله‌م با تو یه نفسه

می ارزه به صدتا آسمون پر زدن واسم تو قفست

اغوش من بازه برات وقتاییه ک دلواپسی بغضی نشه چشمات دوباره

من مثل اون پرنده که رو شاخه ها منتظره دیرم کنی دووم میاره

تو مثل خورشیدی و دلم اصلا سایه ها رو دوست نداره

از من نفس و بگیر اگه فاصله‌م با تو یه نفسه

میارزه به صدتا آسمون پر زدن واسم تو قفست