هوایت نفس بود

هوایَت نَفَس بود

حضور تو بَس بود

که دنیا برایم

نبودی قفس بود

بگو غم نماند

به حُزنم کشاند

گلستان به پا کن

که سعدی بخواند

تو میراث عشقی برای جهان

که عشقت مرا داده نام و نشان

ببین می خَرم من غمت را به جان

تویی که رفیقی کنارم بمان

اینجا منم مست و خراب

آنجا نشسته در صَواب

مدهوشِ چشمان تو ام

امشب غزلخوانِ تو ام

هم این و‌ هم آنَت منم

بدان سِزاوارت منم