بیداد زمان

به رهی دیدم برگ خزان

پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود

چو ز گلشن رو کرده نهان

در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود

ای برگ ستم دیده ی پاییزی

آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی

روزی تو هم آغوش گلی بودی

دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق شیدا دلداده ی رسوا گویمت چرا فسرده ام

در گل نه صفایی باشد نه وفایی جز ستم ز وی نبرده ام

آه بار غمش در دل بنشاندم در ره او من جان بفشاندم

تا شد نوگل گلشن و زیب چمن

رفت آن گل من از دست با خار و خسی پیوست

من ماندم و صد خار ستم وین پیکر بی جان

ای تازه گل گلشن پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی پژمرده و لرزان

به رهی دیدم برگ خزان

پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود

چو ز گلشن رو کرده نهان

در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود