گندم

‏از ریشه چیدی هر چی کاشتم
‏گرفتی از من هر چی داشتم
‏دردی که با رفتنت بزرگ شد
‏من اسمشو گندم گذاشتم
‏گندم که بیدونه نمیشه
‏پرنده بی لونه نمیشه
‏وقتی که قلبش جلد میشه
‏هیچ جا براش خونه نمیشه
‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد
‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد
‏من بغض کردم دل آسمون بارید
‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری
‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد
‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد
‏من بغض کردم دل آسمون بارید
‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری
‏می‌بینی این غمی که پیر زد تو خونمه
‏صدای ضربه‌های ریز استخونمه
‏برای این غمای کهنه من جوونم حیف
‏اینی که داره می‌ره ساده آره جونمه
‏این روزا خنده‌هامم خنده‌داره سرده
‏تموم فصلامم خزون و برگ زرده
‏این استخواره قلبو تیکه پاره می‌کنه
‏دلم تو کوچه مثل قلب تو رهگرده