افسانه

مست آمدم ای پیـــر که مستـانه بمیرم
مستـــانه در این گـــوشـــه ی میـخانه بمیرم
درویشم و بگــــذار قلـنـدر منشانه
کاکل همه افشان به ســـر شــانه بمیرم
میخانه به دور سـر من چــــرخد و
اینـــم پیـــمــان که به چــرخیــدن پیمانه بمیرم
من بلبــــل عشـــاق به دامی نشوم رام
در دام تو هــــم بی طــمـع دانه بمیرم
شمعی و طواف حرمی بود که می خواست
پروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیرم
مــن در یتیمم صدفـم سیــنه دریاست
بگذار یتـیـــمانه و دردانــه بمیرم
بیـگانـه شمـردند مــرا در وطن خـویش
تا بی وطن و از هـمـــه بیــگانه بمیرم
گو نی زن میــخــانه بـگو جان به لب آور
تا با تـب و لب بــر لب جــانــانه بمیرم
آن سلسله ی زلـف که زنار دلم بود
در گردنم آویز که دیــــــوانه بمیرم
ایـن دیـر مغـان ته چــک ایران قدیـــــم است
اینجاست که من بی چک و بی چانه بمیرم
در زنــدگی افســـانه شـــدم در هـــمه آفاق
بگذار که در مرگ هـم افسانه بمیرم
در گوشـــه ی کاشانه بســـی سوختـــم
اما آن شمــع نبــــودم که به کاشانه بمیرم