با تو

با تو تا قدم زدم، كوچه رنگِ خانه شد
آسمان كران گرفت، عشق بى‌كرانه شد
با تو چون شبى گذشت، صبح سبز و تازه گشت
شب پُر از ستاره بود، صبح پُر جوانه شد
با تو هرچه رفت خوب، با تو هرچه هست خوب
داستانِ ساده‌ام از تو جاوْدانه شد
از تو گفتم و هنوز مستِ از تو گفتنم
هرچه از تو گفته‌ام شعرِ عاشقانه شد
«با تو بودن» از تو بود، بى‌ تو بودنم مباد
چون تويى بهانه‌ام، عشق بى‌بهانه شد!