ابد و یک روز

قشنگه چشات، میکنه بد مو به تن سیخ

میگردم دورش همیشه، منظومه شمسی

نمیدونم میگیری که بوده منظور من چی

وقتی توی دو دقیقه دلم تنگ شد برات، از خونه رفتی

​میزنم بات تو دل هر پستی بلندی

وایبی که تو بغل تو میگیرمو نمیده بهم

یه تنه میزنم تو دلش اگه بهم بگی از چی میترسی

به خاطرت حبسم خوبه، انفرادیا شم غل و زنجیر

​شاعرانه دیدمت همیشه

از گلای باغچه بگیر تا هلال ماهی که این همه شبیته

شاعرانه دیدمت همیشه

دریا تو کف موج موهاته، از ساحل پیشونیت به بعد

اسیر پیچ و خمای این وطن زیبایی که بوسیدنشم عجیبه

​مقصد بعدی قلبت، همون‌ جایی که خونمه

همون‌‌جایی که بم گفتی من جریان دارم تو رگش

همون‌جایی که میزنن پشتش حرف همه این آدما

مهم نی چی میگن، تا ابد و یک روز مسئله بودنه

تورو دیگه خودم خواستم

لایه همه ادمایه پوچ

تو مثله گلی که خودم کاشتم

اشکه همرو در میارم

تو یکی فقط بخند واسم

جایه این که هیتم کنی بیا و توم بجنگ واسم

هر دفعه میبینمت میشم دژاوو

نشونم میدی همش راه نجاتو

ما دوتا تیمیم ، جفته روحیمی

این منه نصفه نیمه کامله با تو

هر بار به مو رسیدم

از این ادما بریدم

بغلت منظومه شمسیمه

چشات سیاره شخصیمه

دلم وصله به زنجیرت

روحم بد شده تسخیرت

روحه من بد شده تسلیمت

​بت دارم عادت، یه اعتیاد، یه باور

از تاریکی درمیام هر باری که موهای تو رو می‌بافم

از نور تو فرار میکنن حتی سایه‌های تو اتاقم

از وجود تو دم میگیره تنم و میکشه نفس راحت

​بریم تا آخر پیری، به تهش برسیم این عاشقونه رو

منِ پیِ قدرتو بهش یاد بدی راه ساده بودنو

بودن تو اثبات میکنه پنجره باز خونه رو

هی چشمات برام حرف بزنه، هی دستام بکشه ناز گونتو