تن لش

این تن‌لش سرپوشان به زور مرفین درگیری داره با خودِ خرد دو قطبی‌ش
از تو قفس، لیتیوم‌ها رو میکنه گلچین، میندازه بالا، منتظره بشه منجی‌ش
رفتارم عین موجیاست، امیدی ندارم به اینکه یه روز خوب میشه
روحم از ترس می‌رقصه، مثل کولی‌هاست، وقتی که ملاتونینو زدم رو زولپیدم
هفته‌ای دو روز به خودم می‌دم بیدارباش، آرومم به زور دیازپام
هی تو لکم، نمی‌خورم از جام تکون، حال ندارم برم از بیسار تا فلان‌جا
از بالا می‌رسه تروماها تست، با کانکت میشه بدبختی‌مون استاپ
انو که پام رد میده یهو تا چشمان، جوری که می‌زنم پنیکو روی آسنترا
دوباره شب و قرص و افطاری‌هاش، رو کاناپه تن‌لش بی‌حالِ گوشی‌ساینت
نه به زنگ زیاد، مشتام می‌بازه بازی و تَش به گچ دیوار
هر چی مسیر اشتباه رفتم، تو جاده‌ای که انتهاش یه دره‌ست
قلبم تو جنگ با صدای مغزم، دیگه حتی سقوطم این روزا احتمالشم هست
می‌ترکه لاو بینمون، با قرصام می‌رم تو گاردریل یه روز
واسه نبودم تلاش می‌کنه، آخه کلا منفیه لاین عشقمون
مثلا برا ابراز علاقه به همدیگه فحش می‌دیم هر شب و تا صبح فرداش
ناز می‌کنه، دوز می‌بره بالا، بهم می‌گه باز دپ بخون
من هرچی می‌کشم از این دلِ صاحب‌مرده‌ست
طنابی که می‌شه گره‌هاش محکم
به‌جز این خشابای رنگی هیچی نمونده اینجا بشه دل و باهاش خوش کرد
احتیاجی ندارم به هیچ انسانی، تا وقتی دردمو می‌ندازه فنتانیل
به‌جای لذت بردنم از نفرت پرم، شدم محکوم زندگی اجباری
دکتر این نسخه رو بدجوری پر کن، کلم رد داده، نمی‌ندازه کنترل
دم دستت هرچی داری بنویس، جوری که هر وعده پر کنه مشتو
حالم از خودم به‌هم می‌خوره دکتر، حالم از تو هم به‌هم می‌خوره دکتر
متنفرم از صداهای تو سرم، عالم و آدم و پولدار و مفت‌خور
هر چی مسیر اشتباه رفتم، تو جاده‌ای که انتهاش یه دره‌ست
قلبم تو جنگه با صدای مغزم، دیگه حتی سقوطم این روزا احتمالشم هست
هر چی مسیر اشتباه رفتم، تو جاده‌ای که انتهاش یه دره‌ست
قلبم تو جنگه با صدای مغزم، دیگه حتی سقوطم این روزا احتمالشم هست