تمنا

«کجا روم؟ به که گویم؟ چگونه یاید گفت
که دور کرده مرا دست روزگار از تو
مرا بگیر در آغوش رحمتت ای دوست
قسم به عشق که لا یمکن الفرار از تو
با بغضی از پریشانی
با این چشمان بارانی
بر دوش خود کشیدم من
کوله بار پشیمانی
دور از تو مانده‌ام تنها
آه از تلخی ماندن‌ها
باید توبه کنم دیگر
از این توبه شکستن‌ها
مرا ببین ، رسیده‌ام
از انتهای نا امیدی
چه می‌شدم اگر که تو
به داد من نمی‌رسیدی
کنار تو به سینه‌ام
نه غصه مانده و نه دردی
تو که مرا دقیقه‌ای
به حال خود رها نکردی
با بغضی از پریشانی
با این چشمان بارانی
بر دوش خود کشیدم من
کوله بار پشیمانی
دور از تو مانده‌ام تنها
آه از تلخی ماندن‌ها
باید توبه کنم دیگر
از این توبه شکستن‌ها